Masz ochotę wrócić do rezydencji Spencerów, ale nie wiesz, czy kupujesz klasyczną grę, czy nowoczesny remake? Najczęściej chodzi o Resident Evil HD Remaster, czyli odświeżoną wersję remake’u z 2002 roku, choć jej staroszkolne sterowanie i statyczne kamery mogą zaskoczyć.
Najważniejsze informacje przed powrotem do rezydencji
- Wersja: HD Remaster odświeża remake z 2002 roku, a nie bezpośrednio oryginał z 1996 roku.
- Rozgrywka: zachowuje statyczne kamery i klasyczny układ rezydencji, zamiast przechodzić na widok zza pleców.
- Sterowanie: możesz wybrać klasyczne albo alternatywne, lecz zmiana kamery potrafi zaskoczyć przy tym drugim.
- Najlepszy wybór na start: przy pierwszym podejściu ustaw łatwy poziom i wypróbuj oba schematy sterowania.
HD Remaster to odświeżenie remake’u, a nie remake w stylu RE2
Nazwa potrafi wprowadzić w błąd, bo w obiegu funkcjonują obok siebie trzy wersje pierwszej części. Oryginał z 1996 roku doczekał się gruntownie przebudowanego remake’u na GameCube w 2002 roku, a wydane później HD Remaster odświeża właśnie tę drugą grę.
W praktyce dostajesz nową oprawę obrazu i dźwięku oraz kilka opcji, ale rdzeń projektu pozostaje wierny epoce GameCube’a. Capcom opisuje m.in. podniesioną rozdzielczość teł i tryb panoramiczny, który przewija obraz, gdy postać przesuwa się po ekranie.
Nie oczekuj kamery za plecami bohatera ani przebudowy walki na wzór Resident Evil 2 z 2019 roku. Zostają ujęcia z ustalonych punktów, ręcznie przygotowane tła i eksploracja, w której czasem ważniejsze od celnego strzału jest zapamiętanie drogi do skrzyni.
Statyczna kamera nadal buduje napięcie, ale wymaga cierpliwości
Wchodzisz do pustego korytarza, kamera pokazuje go z góry, a zza rogu dobiega jęk. Gra często pozwala usłyszeć zagrożenie, zanim je zobaczysz, więc ostrożne poruszanie się staje się częścią grozy, a nie tylko sposobem na uniknięcie obrażeń.
Ten układ ma jednak cenę: po zmianie ujęcia kierunki mogą przestać odpowiadać temu, czego podpowiada intuicja. Recenzja PC Gamer zwraca uwagę, że alternatywne sterowanie pomaga, ale przy zmianach kamery może prowadzić do niezamierzonego ruchu.
Jeśli lubisz powolne rozpoznawanie przestrzeni, kamera może działać na korzyść przygody. Jeśli oczekujesz swobody znanej z nowszych odsłon, ten sam korytarz może raczej irytować niż straszyć.
Wybór sterowania zależy od tego, jak reagujesz na zmianę ujęcia
Najwięcej sporów wokół gry dotyczy sterowania. I rozumiem obie strony: alternatywny schemat szybciej oswaja początkujących, ale klasyczny lepiej pasuje do pomieszczeń, w których kamera przeskakuje między gotowymi kadrami.
| Twoja sytuacja | Co może przeszkadzać | Rozsądny wybór |
|---|---|---|
| To pierwsza gra z kamerą statyczną | Klasyczne sterowanie wymaga przyzwyczajenia do obrotu postaci | Wypróbuj alternatywne sterowanie, a po pierwszej zmianie ujęcia sprawdź, czy kierunek ruchu nadal jest czytelny |
| Postać po zmianie kamery skręca nie tam, gdzie chcesz | Alternatywny schemat odnosi kierunek do ekranu, więc nowe ujęcie może zmienić odczucie wejścia | Przełącz na klasyczne sterowanie, w którym kierunek jest związany z ustawieniem postaci |
| Chcesz odtworzyć dawny sposób gry | Ruch jest mniej bezpośredni dla współczesnego odbiorcy | Wybierz klasyczny schemat i daj mu kilka pomieszczeń na oswojenie |
Moja ocena jest prosta: na pierwsze podejście wybrałbym klasyczne sterowanie, jeśli chcesz poczuć rytm zaprojektowany pod stałe kadry; alternatywne poleciłbym wtedy, gdy obracanie postaci odbiera ci przyjemność z eksploracji. Można zmienić schemat w trakcie gry, więc ten wybór nie musi być decyzją na całą przygodę.
Panorama nie oznacza, że oryginalny kadr mieści się bez zmian
Tryb szerokoekranowy brzmi jak oczywista poprawa na współczesnym telewizorze, ale ma techniczny haczyk. Tła powstały dla proporcji 4:3, więc wersja 16:9 pokazuje szerszy obraz przez jego przewijanie, a nie przez proste dodanie brakujących fragmentów po bokach.
Wybierz 16:9, jeśli cenisz większy widok i nie przeszkadza ci ruch kadru. Gdy przewijanie rozprasza albo zależy ci na kompozycji zbliżonej do pierwotnej, ustaw proporcje 4:3. Capcom pozwala przełączać format podczas rozgrywki, więc możesz porównać oba rozwiązania bez zaczynania od nowa.
To dobry wybór dla fanów klasycznego survival horroru
Resident Evil HD Remaster nadal działa dzięki temu, że ograniczenia są częścią projektu: amunicji nie traktujesz jak zaproszenia do strzelania do wszystkiego, a powrót do znanego pomieszczenia potrafi być ryzykowny, gdy zmienił się układ zagrożeń. Największą przeszkodą dla nowych graczy pozostaje archaiczny sposób poruszania się, nie brak współczesnych efektów.
Jeśli cenisz eksplorację, zarządzanie ekwipunkiem i napięcie budowane ciszą, ta odsłona może być znakomitym powrotem do korzeni. Gdy szukasz dynamicznej kamery i płynnej akcji z remake’ów RE2 lub RE4, lepiej potraktować ją jako osobny, starszy styl gry, a nie ich poprzedniczkę w nowej oprawie.
Prawdę mówiąc, w tej rezydencji najpierw sprawdziłbym, jak czujesz się z kamerą i sterowaniem, a dopiero potem oceniał tempo walki. Daj sobie czas na kilka korytarzy: jeśli zaczynasz planować trasę do skrzyni i oszczędzać naboje, gra prawdopodobnie złapała właściwy rytm.
